 زندگینامه مداح اهل بیت، مرحوم سید جواد ذاکر طباطبایی
سال 1355 در شهرستان خوی، از شهرستانهای آذربایجان غربی و در خانواده ای متدین و از سلاله حضرت زهرا سلام الله علیها پسری به دنیا آمد که نامش را (میر محمد) نهادند. میر محمد در کودکی دچار بیماری سختی میگردد که بنا به نذر پدر بزرگوار ایشان نام محمد جواد را پس از شفا یافتن برای او انتخاب میکنند. نام خانوادگی ایشان، (ذاکر طبابایی) بود.
پدر سید محمد جواد (میر حبیب) نام داشت که از مداحان با اخلاص شهرستان خوی بود.
مادر وی زنی مومنه و از سادات بود که در همان دوران کودکی سید محمد جواد، دار فانی را وداع میگوید.
سید محمد جواد تا پایان دوران تحصیلی متوسطه در خوی بود، همچنین مداحی را که ریشه در خاندان وی داشت ادامه داد.
بعد از پایان تحصیلات برای کسب علوم دینی و حوزوی راهی قم شد و در مدرسه علمیه رضویه مشغول به تحصیل گردید و همچنان مداحی را ادامه داد.
از احوالات سید محمد جواد در زمان تحصیل در مدرسه رضویه، به نقل از مدرسین مدرسه رضویه، خطبای بزرگ و دوستان سید محمد جواد، میتوان به « مناجات نیمه شب، سجده های طولانی و حال منقلب ایشان » اشاره کرد.
سید محمد جواد تقریبا از سال 1379 با مداحی در بین مردم شهرت یافت. او با شور و حالی عجیب که حاکی از دلسوختگی و دلباختگی اش نسبت به اهل بیت اطهار علیهم السلام بود، مداحی مینمود. سید محمد جواد ذاکر، تنها مداح دلسوخته حقیقی در زمان خویش بود که از ویژگیهای او این جمله تصدیق میشود. از احوالات او در مداحی میتوان به « از خود بیخود شدن، حالات روحی عجیب، ارادت بسیار نسبت به اهل بیت علیهم السلام، بغضی همراه با نفرت نسبت به غاصبین حق اهل بیت علیهم السلام و ... » اشاره نمود.
افزایش شهرت او از سالهای 1380 شروع شد. تا جایی که آوازه ی او تا بیرون از مرزها کشیده شد و عرب ها قدر او را بیشتر از ایرانی ها میدانستند. او همیشه در جمع دوستان از اینکه الگوی جوانان شده ناراحت بود. با وجود شخصیت بزرگش، در کمال شکسته نفسی زندگی میکرد، طرز لباس پوشیدن و معاشرتش بسیار ساده بود، برای مداحی هیچ گاه از کسی پولی دریافت نمیکرد.
در عین نیاز مالی، حتی مبالغ بالایی را که دوستداران او مایل بودند به او هدیه کنند نمیپذیرفت.
او شور و حالی عجیب در مداحی داشت، هیچ گاه روضه را فدای سبک نمیکرد، صدایش بسیار منعطف و جذاب بود، شوری خالصانه در عمق صدایش وجود داشت. پرچم دار سبک های منحصر به فرد بود. تمامی ویژگیهای او توانست جمع کثیری از مردم را به هیئات عزاداری جذب کند.
تاثیر زیاد سید جواد بالاخص روی جوانان بسیار ستودنی است. او توانست با تکیه بر محبت اهل بیت علیهم السلام، کسانی را که هیچ انسی با هیئت نداشتند با دوستی اهل بیت آشنا، و بسیاری را نسبت به اهل بیت با محبت تر نماید.
خیلی سریع نام سید ذاکر بر سر زبان ها افتاد و در دل بسیاری جای گرفت، همین امر باعث شد بسیاری از افراد که موقعیت خود را در خطر میدیدند به وی حسادت کنند و وبرای او مشکلات بیشماری ایجاد نمایند. تا جایی که سید ذاکر مجبور به ترک مدرسه رضویه گردید.
برای مداحی او در تهران مشکل ایجاد کردند، سپس در قم هم چنین کردند، سید ذاکر به کاشان رفت و مدتی هم در اصفهان بود، مجددا به کاشان بازگشت و گاهگداری در قم نیز مداحی مینمود. او پس از ازدواج در منزلی اجاره ای در شهر قم سکونت داشت.
اوج مداحی سید جواد ذاکر به سالهای 1380-81 برمیگردد که بیشتر در مجالس هیئت دیوانگان حسین علیه السلام کاشان بود و با خواندن سبکهای نو و خودساخته باعث شد بسیاری دیگر از مداحان بزرگ، در زمانی که هنوز سید جواد شهرت زیادی نیافته بود، از سبکهایش استفاده کنند و شهرت خویش را مدیون او باشند.
سال 1382 سال پر فروغی برای مداحی سید جواد نبود، اما سال 1383 با حضور در هیئت زنجانیها و به گفته ی خویش استفاده از حاح غلامرضا عینی فرد، مداحی را به اوج رسانید.
سید ذاکر آنقدر عالی میخواند که بین ترک زبانهایی که مداحی غیر ترکی را به هیچ وجه نمیپسندیدند نیز محبوب شد. یکی دیگر از نوآوری های سید ادغام ترکی و فارسی در مداحی بود.
او هیچ گاه راضی نبود از جلساتش فیمبرداری شود و همیشه تاکید میکرد که مجالس ما فقط برای خود ماست. همانطور که ذکر شد مشکلات بسیار زیادی برای او به وجود آوردند، در مقابل تهمت ها و افتراهایی که به او نسبت دادند نیز شکیبا بود.
بعد از فوت پدر بزرگوار سید جواد، برای آخرین بار به زادگاهش رفت.
چندی نگذشت که علائم سرطان ريه در وی هویدا شد که این سرطان حرف زیادی برای گفتن داشت.
بعد از سپری کردن دوران شیمی درمانی برای اولین بار سید در روز غدیر در هیئت دیوانگان حسین کاشان حضور یافت و آخرین مجلس وی، روز 28 و 29 صفر 1385 در هیئت زنجانیها در مشهد مقدس بود.
بیماری سید به اوج رسید و وی در اوایل خرداد ماه 1385 در اثر از کار افتادن سلولهای مغزی در کما فرو رفت و بعد از حدود 40 روز در شب جمعه ساعت 2 بامداد شانزدهم تیر ماه 1385 به دیدار معشوقش شتافت.
روحش غریق عشق حسینی. الهم عجل لولیک الفرج ...
|
|
|
